Ρεβεγιόν

Σκεφτόμουν ότι πρίν τέσσερα χρόνια τέτοια μέρα, μέρες ήμουν ένα βήμα πριν από οριστικές λύσεις. Σήμερα είμαι εδώ, πιο δυνατός από τότε, όμως πιο στεγνός. 

Στα χρόνια που πέρασαν πολλά έγιναν, πολλά άλλαξαν... Άνθρωποι μπήκαν και βγήκαν από τη ζωή μου, όπως κι εγώ, άλλοι πλήγωσαν κι άλλοι πληγώθηκαν. 

Θυμάμαι πως κάποτε ήμουν ένας άνθρωπος που χαμογελούσε. Τώρα γελάω. Γελάω για να ξορκίσω όσα με ακολουθούν κι όσα με τρομάζουν... Αν είναι κάτι που μου λείπει από τον παλιό εαυτό μου είναι η ευκολία στο χαμόγελο. 

Μέρες που είναι, θυμάμαι όσα πέρασαν για να μπορώ να περιμένω αυτά που θα έρθουν.

Συνήθως τέτοιες σκέψεις τις κάνω παραμονή πρωτοχρονιάς, τιμής ένεκεν στη χρονιά που φεύγει, αλλά φέτος αυτά που έχω να περιμένω δεν εξαρτώνται από μένα ή καλύτερα αυτά που περιμένω είναι τόσο έντονα, που καλό είναι να τα βιώνω απρογραμμάτιστα. Σαν φυλαχτό, λοιπόν. 

Άραγε πόσο αρμόζουσα είναι η στιγμή για να κάνεις απολογισμούς;

Στιγμές σαν αυτή, συνήθως φοράς το κουστουμάκι σου, την καινούρια σου γραβάτα και ξαμολιέσαι να ξεχάσεις για λίγο τη φθορά του καθημερινού, να νοιώσεις πως η ζωή έχει κι άλλη όψη, αλλά εγώ αντιδραστικό στοιχείο, ανικανοποίητος από τα πρέπει και τα δήθεν, ξύνω τις πληγές μου, αυτές που κουβαλάμε όλοι μας και τις κρύβουμε κάτω από το χαλάκι του μυαλού μας... 

Ανοίγω τα παράθυρα της μνήμης και αφήνω να μπεί μέσα αέρας από τα παλιά... 

Εκεί είναι σήμερα αύριο, μα σαν από καπρίτσιο εγώ είμαι ακόμη χθές.

Και εγέννετω φως.