requiem

Περιδιαβαίνω στους δρόμουςμέσα στη βροχή, αδιαφορώντας για το ότι έχω γίνει μούσκεμα.
Μια ακόμη προσπάθεια να "απολυμανθώ"... Να ξεπλύνω τα πάντα από πάνω μου, από μέσα μου... Τα ρούχα μου κολλάνε κι είναι βαρειά, κάπως σαν τη διάθεσή μου.

Πώς μπορείς να κάνεις τα πάντα delete; Να διαγράψεις τα πάντα, όχι για να ξεκινήσεις από το μηδέν, απλά για να μπορείς να ζήσεις μια μέρα, χωρίς να χρειάζεται να θυμάσαι, να νοιώθεις, να ανακυκλώνεις έγνοιες, επιθυμίες. Χωρίς να αναζητείς το άφταστο... Χωρίς να χρειάζεται να ζείς με τη σκέψη στο πότε θα φύγεις αλλά στο πότε θα φτάσεις...

Το σώμα μου κρυώνει σχεδόν τρέμω. Το τσιγάρο έχει μουσκέψει, ανάβω άλλο, μία από τα ίδια... Αει γαμήσου..!

Χαζεύω το ποτάμι, τους ομόκεντρους κύκλους που η βροχή σχηματίζει... Πόσο καταπληκτικά όμοιοι είμαστε... Η ζωή αναπτύσσεται σε ομόκεντρους κύκλους και μετά απλά απορροφάται.

"Σοβαροί" άνθρωποι με κοιτούν σα να είμαι κανένας παλαβός που το έσκασε από κάπου...

Χεσμένοι πάνω τους, φοβισμένα ανθρωπάρια, που τρέμουν ακόμη και την ιδέα να βραχούν. Η θαλπωρή του σπιτιού, είναι το χαλάκι για να κρύβουν τα σκατά τους. TV, πίτσα delivery και κανά πήδημα στην κυρά, για να είμαστε κι εντάξει κι αύριο πάλι δουλειά...

Βαρέθηκα. Όλα τα βαρέθηκα...