Redecoration

Με καιρό να παραπέμπει σε φθινόπωρο λίγο πριν το χειμώνα, έφτιαξα ένα καφέ, πήρα τσιγάρα και αφήνω το βλέμμα μου να φύγει σε μέρη γνώριμα, αλλά τόσο ξένα. Από τις λίγες φορές που το μυαλό μου μοιάζει με την κατάσταση του σπιτιού μου... Κούτες άδειες, κούτες κλειστές, σκουπίδια πεταμένα εδώ κι εκεί, όλα περιμένουν τη σειρά τους... Μόνη σταθερή αξία η μουσική, διάλειμα για τσιγάρο και πάλι πίσω... στην εργασία.

Ένα γενικότερο αίσθημα φόβου κι άγχους κάνουν αυτές τις ώρες ακόμη πιο δύσκολες, που έτσι κι αλλιώς μου είναι αρκετά δυσάρεστες.

Αν το μέλλον το φτιάχνεις εσύ, το παρελθόν είναι η σταθερά κι αυτή τη στιγμή είναι μια σταθερά επώδυνη, δυσβάσταχτη.

Αναρωτιέμαι πώς μπορείς να ζήσεις με ένα μόνιμο ερώτημα, στο μυαλό σου. Πότε θα νοιώσεις απελευθερωμένος από τα δεσμά που σε κρατάνε μόνιμα σε φρένο.

Το τσιγάρο τέλειωσε, το διάλειμα επίσης. Καλά ήταν, αλλά τώρα πονάει περισσότερο...