Μα είναι κατάσταση αυτή;
Τί ζω κυρία μου! Εγώ, είτε οδεύω προς την κρισάρα των 40 είυε θα πρέπει να περάσω επαγγελματικό προσανατολισμό ΤΩΡΑ! Μετά από 6 χρόνια σπουδών, καμιά δεκαετία περιπλανώμενος καουμπόυ σε διάφορα νοσοκομεία ανα τη Ευρώπη, κάνοντας ειδικότητες, φτάνει μια στιγμή κι αναρωτιέμαι, τώρα τί;;;
Τώρα τί, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί; Άντε και τελειώσαμε και την έχουμε την άδεια ασκήσεως ειδικότητος στο τσεπάκι... Θα ενδυθούμε τη στολή αγγαρείας (βλ. κουστουμιά, γραβατιά, σοβαρό υφάκι - γιατί είμαστε και σοβαροί κύριοι, όχι τάχαμου τάχαμου) το κλειδάκι του ιατρείου στο χέρι, η τσαντούλα υπό μάλλης και βουρ να πουλάμε επιστημοσύνη;
Μία από τα ίδια, όπως όλοι; Χαρτούρα, γραφειοκρατία, το άγχος για τις πληρωμές από τα ταμεία, αν και πότε και πώς;
Κανένα ΣΚ στο φεύγα, έτσι για ξεκάρφωμα και από Κυριακή βράδυ μία από τα ίδια...
Μήπως ανήκω στην κατηγορία του ιδεαλιστή μαλάκα; Ο ρομαντικός ξεπερασμένος τύπος;
Να πω την αλήθεια, αλλιώς τα θυμάμαι καμιά 20ριά χρόνια πρίν... Σίγουρα δεν θυμάμαι ότι η ζωή μου θα ήταν μια πάλη με ασφαλιστικά ταμεία και συμπληρώσεις χαρτιών κι αιτήσεων. Μα από πότε έγινε η ιατρική ένας πάκος χαρτιά, τηλέφωνα στον κάθε χαρτογιακά υπαλληλάκο, που κρίνει αν ο άνθρωπος που εγώ βλέπω, εγώ ακούω κάθε τρείς και λίγο, εγώ ξέρω πώς του έχει γίνει η ζωή ένα μπουρδέλο, με μια λίστα στο χέρι, ΑΝ δικαιούται την αναρρωτική και το επίδομα ασθενείας;;;
Εμ τότε καλέ μου, έλα εσύ να φας και τα σκατά και μη με ανακατεύετε!
Με όλα αυτά και άλλα τόσα, έχω φτάσει να σκέφτομαι, μήπως θα πρέπει να την κάνω για άλλη γη κι άλλα μέρη... Αφού (εδώ τουλάχιστον) η ιατρική έχει καταντήσει να είναι μια μίξη από εύστοχες συντάξεις φράσεων που θα επιτρέπουν στον άρρωστο να μπορεί να λαμβάνει το επίδομα, έχουμε καταντήσει λογιστές.
Αν μη τί άλλο, στο όλο μπάχαλο της Ελλάδας, ούτε εσύ, αλλά ούτε κι εγώ έχουμε να ανησυχούμε ΑΝ θα πάρεις το επίδομα, ΑΝ θα πρέπει να ψάχνω να βρω στα τηλέφωνατον κάθε ΤΥΧΑΙΟ υπαλληλο του ταμείου, για να κάτσω να του πω την ιστορία της ζωής ΣΟΥ μήπως και φιλοτιμηθεί να υπογράψει τη γαμωάδεια.
Μπορεί και να τα έχω λάθος στο μυαλό μου, αλλά εγώ την ιατρική την είχα αλλιώς φανταστεί.
Βρε μήπως να πάω στη Λεγεώνα των Ξένων;;;; Προλαβαίνω...
Τώρα τί, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί; Άντε και τελειώσαμε και την έχουμε την άδεια ασκήσεως ειδικότητος στο τσεπάκι... Θα ενδυθούμε τη στολή αγγαρείας (βλ. κουστουμιά, γραβατιά, σοβαρό υφάκι - γιατί είμαστε και σοβαροί κύριοι, όχι τάχαμου τάχαμου) το κλειδάκι του ιατρείου στο χέρι, η τσαντούλα υπό μάλλης και βουρ να πουλάμε επιστημοσύνη;
Μία από τα ίδια, όπως όλοι; Χαρτούρα, γραφειοκρατία, το άγχος για τις πληρωμές από τα ταμεία, αν και πότε και πώς;
Κανένα ΣΚ στο φεύγα, έτσι για ξεκάρφωμα και από Κυριακή βράδυ μία από τα ίδια...
Μήπως ανήκω στην κατηγορία του ιδεαλιστή μαλάκα; Ο ρομαντικός ξεπερασμένος τύπος;
Να πω την αλήθεια, αλλιώς τα θυμάμαι καμιά 20ριά χρόνια πρίν... Σίγουρα δεν θυμάμαι ότι η ζωή μου θα ήταν μια πάλη με ασφαλιστικά ταμεία και συμπληρώσεις χαρτιών κι αιτήσεων. Μα από πότε έγινε η ιατρική ένας πάκος χαρτιά, τηλέφωνα στον κάθε χαρτογιακά υπαλληλάκο, που κρίνει αν ο άνθρωπος που εγώ βλέπω, εγώ ακούω κάθε τρείς και λίγο, εγώ ξέρω πώς του έχει γίνει η ζωή ένα μπουρδέλο, με μια λίστα στο χέρι, ΑΝ δικαιούται την αναρρωτική και το επίδομα ασθενείας;;;
Εμ τότε καλέ μου, έλα εσύ να φας και τα σκατά και μη με ανακατεύετε!
Με όλα αυτά και άλλα τόσα, έχω φτάσει να σκέφτομαι, μήπως θα πρέπει να την κάνω για άλλη γη κι άλλα μέρη... Αφού (εδώ τουλάχιστον) η ιατρική έχει καταντήσει να είναι μια μίξη από εύστοχες συντάξεις φράσεων που θα επιτρέπουν στον άρρωστο να μπορεί να λαμβάνει το επίδομα, έχουμε καταντήσει λογιστές.
Αν μη τί άλλο, στο όλο μπάχαλο της Ελλάδας, ούτε εσύ, αλλά ούτε κι εγώ έχουμε να ανησυχούμε ΑΝ θα πάρεις το επίδομα, ΑΝ θα πρέπει να ψάχνω να βρω στα τηλέφωνατον κάθε ΤΥΧΑΙΟ υπαλληλο του ταμείου, για να κάτσω να του πω την ιστορία της ζωής ΣΟΥ μήπως και φιλοτιμηθεί να υπογράψει τη γαμωάδεια.
Μπορεί και να τα έχω λάθος στο μυαλό μου, αλλά εγώ την ιατρική την είχα αλλιώς φανταστεί.
Βρε μήπως να πάω στη Λεγεώνα των Ξένων;;;; Προλαβαίνω...
0 CONFESSIONS:
Post a Comment