Χαρωπά τα δυό μου χέρια

Άλλη μια μέρα βιδωμένος σε ένα γραφείο να βλέπω τις καλύτερες ώρες να φεύγουν χωρίς νόημα. Αντί να είμαι σε κανένα νησί και να γίνομαι ένα με την άμμο και τη θάλασσα, έχω να αντιπαρέλθω τις απίστευτες χαζοχαρουμενιές που βλέπω και βιώνω...

Το πρωί ερχόμενος στην κλινική, σαν από παιχνίδι έκοβα φάτσες στο δρόμο μου. Έχω την τύχη να μένω κοντά στη δουλειά, μόλις δέκα λεπτά με τα πόδια, οπότε εκείνες τις πρωινές ώρες οι πάντες είναι στους δρόμους.
Το έχω προσέξει εδω και καιρό, αλλά σήμερα μου (ξανά) έκανε εντύπωση... Αυτοί οι άνθρωποι είναι σαν τα άλογα στις άμαξες! Λες κι έχουν παρωπίδες. Βλέπουν ο,τιδήποτε είναι στην ευθεία τους. Δεξιά αριστερά, χάθηκε, έφυγε...
Το καλύτερο όμως είναι που όλοι (σχεδόν. Όπου σχεδόν, εννοώ κανένα μετανάστη) έχουν ένα αδιόρατο εως και ορατό, χαζοχαρούμενο χαμογελάκι στη μούρη. Κια μην βιαστείτε να βγάλετε το συμπέρασμα ότι τα έχουν όλα λυμένα. Δεν θα το έλεγα... Επί της ουσίας στα ίδια είναι με μας, για άλλους λόγους.

Αμίλητοι. Όλοι ( και δεν εννοω τους μετανάστες, το ξαναλέω). Γκρι. Στο δικό τους διαπλανητικό σύστημα...
Και όλα αυτά ίσως και να ήταν περιττά, αν δεν ήμουν αυτός που είμαι. Ερχόμενος από μια χώρα, σαν τη δικιά μας, με τα όσα μύρια προβλήματα και να πέφτεις πάνω στους χάνους, τρελλαίνεσαι. Απλά το χάνεις.

Το πιο λυπηρό όμως, είναι πως με τόσα προβλήματα λυμένα, εδώ, αυτοί οι άνθρωποι να μην μπορούν να χαρούν αυτά που έχουν. Όσα έχουν τέλος πάντων, γιατί όπως είπε και κάποιος, "τί να τα κάνεις τα λεφτά άμα δεν έχεις μία;" Και δεν μπορώ να μπω στη λογική που τεχνηέντως κάποιοι μεγαλόσχημοι δημοσιογράφοι, δημιουργούν στην Ελλάδα, περί οικονομίας και εργατικότητας. Σε παρακαλώ κυρία μου! Αν έπαιρνες το Σουηδό και τον πέταγες σε μια υπηρεσία ιδιωτική, δημόσια, δεν έχει σημασία, στην Ελλάδα, όχι θα το έριχνε στα ναρκωτικά, θα έφευγε στη Λεγεώνα των Ξένων! Και δεν εννοώ βέβαια την ανοργανωσιά που υπάρχει ΠΑΝΤΟΥ στην Ελλάδα, αλλά στον όγκο και στην ποιότητα της εργασίας που παρέχεται συγκρητικά. Τί εννοώ; Ότι εδώ εγώ νοιώθω σα να είμαι σε κατασκήνωση, σε αντίθεση με τις φορές που είμαι στην Ελλάδα για δουλειά και νοιώθω ότι θα χτυπήσω αναβολή...

Και τελικά δίπλα από τη ρήση καλύτερα πλούσιος και υγιής παρά φτωχός και άρρωστος, θα συμπλήρωνα, καλύτερα έξυπνος παρά όλα τα άλλα...
Άντε να δω πώς θα περάσει ο καιρός, ολομόναχος εδώ πάνω...